ƏCƏM

is. [ ər. ]
1. köhn. Keçmişdə ərəb olmayan xalqlara və onların nümayəndələrinə, xüsusən, iranlılara, İran əhalisindən olan adamlara verilən ad.
Məndən salam olsun əcəm oğluna; Meydana girəndə meydan mənimdir. Koroğlu”.

2. tar. İran.
Leyli-Məcnun Əcəmdə çoxdur; Ətrakdə ol fəsanə yoxdur. Füzuli.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • ƏCƏM iraqlı — fars
ƏCƏLSİZ
ƏCƏMİ

Digər lüğətlərdə