ƏRŞ ƏRƏB

Göy, asiman.

Ərş-gürş kimi də işlənir.

Könlüm gəzir ərş üzünü, dərini,

Sevdim, seçdim alagözlü pərini.

Gəl eyləmə sən də məndən Şirini,

Padişah da ilqarından dönərmi?

                                (“Fərhad və Şirin”)

                           *

Ərşdə iki quş var, yerdən dən dələr,

Gah pünhan olar, gah olar aşkar.

                (“Aşıq Alı və Əsmər xanım”)

                          *

Yeri, göyü, ərşi, gürşü yaradan,

Kərəm eylə, qoyma məni dəryada!

Qarlı dağlar gəldi keçdi aradan,

Kərəm eylə, qoyma məni dəryada!

                                                 (“Novruz”)

ƏRMƏĞAN
ƏRŞ ƏRƏB

Digər lüğətlərdə