Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

Cəmi – 45193, məqalələr «ƏY» – 119

ƏYAL

is. [ər.] köhn. 1. Ailə, külfət. [Yusif Sərrac] öz kəsbi ilə özünü və əyalını saxlamağa məşğul oldu.
ətraflı

ƏYALƏT

is. [ər.] 1. tar. Bir valinin idarəsi altında olan ölkə.
ətraflı

ƏYAN₁

sif. [ər.] Gözlə görünən, açıq, aydın, aşkar (adətən xəbər şəkilçisi ilə işlənir).
ətraflı

ƏYAN₂

top. [ər.] köhn. Keçmişdə: ölkənin yuxarı təbəqələrinə mənsub olan mötəbər və yaşlı adamlar; zadəganlar.
ətraflı

ƏYANİ

sif. [ər.] 1. Açıq, aşkar, gözlə görünən, göz qabağında olan, tamamilə aydın, inandırıcı.
ətraflı

ƏYANİLİK

is. 1. Əyani şeyin halı; əyani olma. Təbiyyat dərslərində əyanilik əsas şərtdir.
ətraflı

ƏYANLIQ

is. Əyan rütbəsi.

ƏYAR

is. [ər.] 1. Qiymətli metalın saflıq və xalislik dərəcəsi.
ətraflı

ƏYARQABI

is. Bəzi maddələrin miqdarını müəyyən etmək üçün ölçü qabı.
ətraflı

ƏYDƏM

is. Əyrilik, bir yeri əyri olan şey.

ƏYDƏMLİ

sif. Bir yerində əyrilik olan.

ƏYDİRMƏ

“Əydirmək”dən f.is.

ƏYDİRMƏK

“Əymək”dən icb. Budağı əydirmək.

ƏYƏ₁

bax adə. [Kürd Musa:] Murad! Əyə, .. sənin yaxşı səsin var; Onun sözlərindən bir oxu, barı! S.
ətraflı

ƏYƏ₂

is. xüs. Əyələmək üçün işlədilən polad alət; suvand.

ƏYƏ₃

is. mif. məh. Hami ruh.

ƏYƏLƏMƏ

“Əyələmək”dən f.is.

ƏYƏLƏMƏK

f. Metalın üzərindən müəyyən qatı əyə ilə sürtüb götürməklə ona dəqiq ölçü vermək və hamarlamaq; suvandlamaq.

ƏYƏLƏNMƏ

“Əyələnmək”dən f.is.

ƏYƏLƏNMƏK

məch. Əyə ilə sürtülmək; suvandlanmaq.