Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

Cəmi – 45193, məqalələr «KƏ» – 508
A B C Ç D E Ə F G H X İ J K Q L M N O Ö P R S Ş T U Ü V Y Z
 
KA KE KI KL KN KO KR KU KV
 

KƏBƏ

is. [ər.] 1. Məkkədə müsəlmanların müqəddəs saydıqları bina – qibləgah.
ətraflı

KƏBİN

is. [fars.] köhn. 1. Evlənmə əsnasında kişi (oğlan) tərəfindən qadına (qıza) vəd edilən nikah bahası; başlıq, mehr.
ətraflı

KƏBİNLİ

sif. Kəbini olan; qanuni. [Səkinə xanım:] [Zeynəb] qardaşıma kəbinli arvad deyil idi ki, irs apara.
ətraflı

KƏBİNLİLİK

is. Kəbinli olma, kəbini olma, nikahlılıq.

KƏBİNSİZ

sif. Kəbini olmayan, rəsmi nikahı olmayan; qeyri-qanuni.
ətraflı

KƏBİNSİZLİK

is. Rəsmi nikahın olmadığı hal; nikahsızlıq.

KƏBİR

sif. [ər.] klas. Böyük. // İs. mənasında.
ətraflı

KƏBLEYİ

köhn. “Kərbəlayı” sözünün canlı dildə işlənən forması (b a x kərbəlayı).
ətraflı

KƏBUTƏR

is. [fars.] klas. Göyərçin. Bir damdə gördü bir kəbutər.
ətraflı

KƏC₁

sif. [fars.] 1. Əyri. Qoy börkünü kəc qaşının üstünə, fırılda; Kəndin kimi bir lotiyimeydanını görcək.
ətraflı

KƏC₂

bax gəc.

KƏCAVƏ

is. [fars.] Keçmişdə Şərqdə: səfərə çıxan adlı-sanlı adamlar üçün minik heyvanlarının, adətən, dəvənin üstündə düzəldilən örtülü yer.
ətraflı

KƏCBİN

sif. [fars.] köhn. 1. Çəpgöz, qıyıqgöz, çaş.
ətraflı

KƏCBİNLİK

is. köhn. 1. Çəpgözlük, çaşlıq. 2. məc. Pis nəzərlə baxma, hər şeyi tərs görmə, heç bir yaxşı şey görməmə.

KƏCQABIRĞA

sif. və is. dan. Tərs, inadcıl, höcət. Kəcqabırğa adam.
ətraflı

KƏCLİK

is. 1. Qıyqaclıq, çəplik. 2. Tərslik, höcətlik.
ətraflı

KƏCMƏDAR

sif. [fars. kəc və ər. mədar] klas. Birisinin istək və arzusunun əksinə hərəkət edən; nəhs.
ətraflı

KƏCPAPAQ

sif. 1. Papağını yan qoyan. 2. məc. Forslu, qürrəli. Kəcpapaq oğlan.

KƏCRƏFTAR

rif. [fars.] Pis rəftarlı, rəftarı olmayan, yola getməyən.
ətraflı

KƏDƏR

is. [ər.] Qəm, qüssə, dərd, ruhi iztirab.
ətraflı