is. İbadətlə məşğul olan adam, vaxtını ibadətdə keçirən adam.
← İBADƏT

is. [ər.] 1. Dua oxuma, namaz qılma şəklində icra edilən dini ayin.

İBADƏTGAH →

is. [ər. ibadət və fars. ...gah] İçərisində ibadət edilən yer, ibadət yeri, məbəd (məscid, kilsə və s.