is. və sif. [ər. ibadət və fars. ...kar] İbadət edən, səcdə edən, səcdəedici. [Ərən:] Mariqeri diz çökərək Sfinks heykəlinin üst səkisində oturan bir qızın ayaqlarını qucuyub ibadətkar bir vəziyyət almışdı. Çəmənzəminli.
← İBADƏTXANA

[ər. ibadət və fars. ...xanə] bax ibadətgah.

İBARƏ →

is. [ər.] 1. Kəlam; iki və ya bir neçə kəlmədən ibarət tərkib.