MƏBUD

is. [ər.] İbadət, sitayiş edilən şey (Allah, büt, ay, gün, ulduz və s.). Məbudinə ərz qıldı razın; Bildirdi könüldəki niyazın. Füzuli. Düşüb səcdəyə qıldı əvvəl namaz; O, məbudinə etdi razü niyaz. M.Ə.Sabir.

Həmin söz digər lüğətlərdə:

Azərbaycan kişi adlarının izahlı lüğəti

MƏBUD ibadət edən (Allahın epitetlərindən biri). ətraflı

Azərbaycanca-rusca lüğət

MƏBUD сущ. устар. предмет поклонения (Аллах, Солнце и т.п.) ətraflı

Author: Obastan; Publisher: Obastan