NABƏKAR

sif. və is. [fars.] köhn.
1. İşə yaramayan, boş.
2. Mərdimazar, yaramaz, alçaq. Nabəkar adam. – Bu şəhri-Qəzvində bir nəfər nabəkar peyda olubdur. M.F.Axundzadə. Düşeydi daş o günə kim, qəzet-məzet sözü çıxdı; Qəzet işin törədən nabəkarə lənət olaydı! M.Ə.Sabir.

Həmin söz digər lüğətlərdə:

Azərbaycanca-rusca lüğət

NABƏKAR устар. I прил. негодный: 1. такой, который нельзя использовать для чего-л. ətraflı

Author: Obastan; Publisher: Obastan