ŞƏDDƏ

is. [ər.]
1. B a x təşdid.
2. Sapa düzülmüş mirvari, inci. Qətibə əlini atıb, kiçik cəbədən bir şəddə iridənəli inci çıxarıb Səba xanımın boynuna saldı. M.S.Ordubadi. İri mirvarilər beş-altı şəddə; Danənin hərəsi bir fındıq həddə.. H.K.Sanılı.

Həmin söz digər lüğətlərdə:

Azərbaycanca-rusca lüğət (qısa)

ŞƏDDƏ нитка бисера, бус, жемчуга ətraflı

Azərbaycanca-rusca lüğət

ŞƏDDƏ сущ. 1. надстрочный знак в арабской графике 2. нить жемчуга, кисть жемчуга; ожерелье с жемчугом; жемчужная нить (кисть) 3. диал. хлопчатобумажный палас ətraflı

Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

ŞƏDDƏ I (Qazax, Lənkəran) qadın baş örtüyü II (Goranboy, Hamamlı, Laçın, Yevlax, Zərdab) pambıqdan toxunmuş bəzəkli palaz, kilim. – Dünən bazardan bir şəddə aldım (Zərdab); – Şəddə tufara vurulur (Yevlax); – Cəlil oğlunun toyunda bir şəddə verdi (Hamamlı); – Ay qız, şəddənin tozunu çırp (Laçın) III (Hamamlı) gərdək. – Təzə:lən gəlin utanırdı, bir həfdə şəddənin dalında oturdu ətraflı

Author: Obastan; Publisher: Obastan