ŞƏFAƏT

is. [ər.] klas. Bir günahkarın bağışlanması və ya bir möhtacın ehtiyacının yerinə yetirilməsi üçün başqası tərəfindən edilən vasitəçilik, iltimas. // Rəhm, mərhəmət, şəfqət. Ey əhli-şimal, bu azarın dərmanı kövkəbi-hürriyyətin şəfaətidir. S.S.Axundov.

Həmin söz digər lüğətlərdə:

Azərbaycanca-rusca lüğət

ŞƏFAƏT сущ. 1. устар. посредничество (содействие примирению спорящих, ссорящихся, находящихся в тяжбе сторон) 2. ətraflı

Author: Obastan; Publisher: Obastan