sif. məh.
1. Həddindən artıq yetişmiş, vaxtı ötmüş, vaxtında biçilməmiş və ya dərilməmiş. Qızılgüllər vağam olub töküləndə budağında; Ölməz şair, sən can verdin böyük günlər sorağında. N.Rəfibəyli.
2. Rütubətdən pozulmuş, tökülmək dərəcəsinə gəlmiş.
← VAĞ

is. 1. zool. Əsasən balıqla qidalanan uzundimdik quş.

VAĞAMLAMAQ →

f. 1. B a x vağanımaq. 2. Rütubətdən pozulmaq, tökülmək.