sif. Cağ vurulmuş, çəpərli, hasarlı. Cağlı bağça.
← CAĞLANMAQ

məch. Çəpərlənmək, hasarlanmaq.

CAH →

is. [ər.] klas. 1. Mənsəb, məqam, rütbə. Vəfalı dostumu hər dəm anaram; Ona qurban cahım, cəlalım mənim.