İCBAR

is. [ ər. ] Cəbr etmə, məcbur etmə; öz razılığı, arzusu olmadan bir işə sövq etmə.
□ İcbar etmək – məcbur etmək.

Этимология

  • İCBAR Ərəb mənşəlidir, cəbr, məcbur kimi sözlərlə qohumdur. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)
İCAZƏT
İCBARİ

Значение слова в других словарях