İFTAR

is. [ ər. ] din. Oruc açma, oruc açdıqda yeyilən yemək.
Xavərimsə bu gün oruc tutmuş olduğundan, axşam üçün iftar tədarükü görürdü. T.Ş.Simurq.

□ İftar açmaq (yemək) – oruc açmaq.
Axund iftarı yeyib, təsbehi alır əlinə, başlayır hesablamağa. Ə.Haqverdiyev.

Tacir qızı isə: – Axund oruc idi, bir saat bundan əvvəl iftarını açıbdır.
– dedi. M.S.Ordubadi.

// Oruc açma vaxtı, gün batanda.
Molla cavabında deyir: – Niyə ayıb olur ki, iftar vaxtıdır da… “M.N.lətif.
” İftara bir az qalanda mömin müsəlmanlar təsbeh çevirə-çevirə, dodaqları duanı vird eləyəndə, ürəkləri də plov çağırır. C.Məmmədquluzadə.
Bu top orucluqdan orucluğa, bir dəfə obaşdan, bir dəfə iftarda atılardı. P.Makulu.

İFTADƏLİK
İFTARLIQ

Значение слова в других словарях