İQRAR ƏRƏB

1. Təsdiq, etiraf, qəbul.

2. Qərar, qənaət, hökm.

Ol cümə günündə, sübh namazında,

Peyğəmbər o günü taci-sər oldu.

Ahu qırxdı başın, muyin götürdü,

Həqiqət, mərifət o iqrar oldu.

                         (“Abbas və Gülgəz”)

Qeyd: Peyğəmbər nə günü taci-sər oldu? Kim qırxdı başını, muyin neylədi? Nə sual eylədi, nə iqrar oldu? – suallarına cavab olaraq Abbasın dilindən deyilib.

İQBAL ƏRƏB
İQRAR ƏRƏB

Значение слова в других словарях