KİBR

is. [ ər. ] Özünü hamıdan üstün tutma, başqalarına yüksəkdən baxma; lovğalıq, məğrurluq; lovğalanma, qürurlanma, təşəxxüs.
Nazı çox, qəmzəsi bol, kibri də var dilbərimin. Ə.Nəzmi.
Kibridən qəlbində bərkitmə barı; Top dəyər, dağılar bürcü, hasarı. Aşıq Ələsgər.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • KİBR kibr bax lovğa
KİBERNETİKA
KİBRİT

Digər lüğətlərdə