MADAR

I
(Qarakilsə, Zəngilan)
tək, bircə, yeganə. – Dədəsinin-nənəsinin madar oğludu, ərkö:n bö:düflər (Zəngilan); – Onun madarı bircə bıdı dayna (Qarakilsə)
II
(Kürdəmir)
qənaət
◊ Madar eləmək (Kürdəmir) – qənaət etmək. – Əppəgə madar elə, ay İnşallah; – Yığdığın ota madar elə ki, qışı çıxara biləsən
III
(Çənbərək)
azuqə. – Uşaxların büyün madarı çoxdu
MAÇIMAX
MADAR-GÜZAR

Digər lüğətlərdə