MEHRAB

is. [ ər. ] Məscidlərin qiblə tərəfdəki divarında namaz qılarkən pişnamazın və onun ardınca başqa namaz qılanların üzlərini çevirdikləri oyuq yer.
Zahidin mehrab içində zikrü taətdir işi. Nəsimi.
Axund mehraba çatdıqda ayaq üstə dayanar və camaat namazına başladıqda camaat da ona iqtida edərdi. H.Sarabski.

Этимология

  • MEHRAB Ərəbcə “günəş şüaları” deməkdir, məsciddə Qibləni, yəni Kəbəni göstərən oyuq yerdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)
MEHR₁
MEHRİBAN

Значение слова в других словарях