PİR

I PİR (din.) Bu cümə pirə gedən tək bir bunlar deyildilər (N.Nərimanov); OCAQ [Nənə:] Daha ocaq qalmayıb ki, torpağından bədəninə sürtülməsin, şəfa tapmır, bət-bənizi gül kimi solub (Çəmənzəminli).

II pir bax qoca 1

PİNTİ
PİS

Digər lüğətlərdə