Этимологический словарь азербайджанского языка

Всего статей – 5526, статей на «Ə» – 179

ƏBDAL

Bax. Abdal. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

ƏBDUSALAM

Ərəbcə “xilaskarın (yəni Allahın) qulu” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

ƏBDÜL

Bədəl, təbdil kəlmələri ərəbcə kökdaş sözlərdir və “əvəz” anlamı ilə bağlıdır. Əbdül (əsli: əbdal) s
подробнее

ƏBDÜLBAQİ

Ərəbcə əbdul “qul”dur, baqi “əbədi olan” (yəni Allah) deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

ƏBDÜLƏZƏL

Ərəbcə “əzəli, daima olanın (yəni Allahın) qulu” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

ƏBDÜLƏZİZ

“Əzizin (yəni Allahın) qulu” deməkdir. Əziz sözü Allahın epitetlərindən biridir. (Bəşir Əhmədov. Eti
подробнее

ƏBDÜRRƏHİM

“Rəhm edənin (Allahın) qulu” deməkdir. Əbdürrəhman da buradandır. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti
подробнее

ƏBƏ

Monqol sözüdür, “nənə” deməkdir. Bizdə əbəçi (göbək nənəsi) sözündə qalıb.

ƏBƏÇİ

Mamaça (akuşerka), “göbək nənəsi” mənasında işlədilir. Əməköməçi adlı ot-bitki ilə qohumdur. (Bəşir
подробнее

ƏBƏDİ

Ərəb mənşəlidir, “daima” mənasını əks etdirir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

ƏBƏQURŞAĞI

Əbə sözü “nənə” deməkdir, qurşaq toqqadır. “Nənənin toqqası” anlamını verir. “Qövsi-qüzeh” deməkdir.
подробнее

ƏBLƏH

Ərəb mənşəlidir, idiot, kütbeyin, bacarıqsız, axmaq mənalarını əks etdirir. (Bəşir Əhmədov. Etimolog
подробнее

ƏBRƏŞ

Ərəbcə “boz (çil-çil) rəng” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

ƏBRİŞİM

Farsca “ipək” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

ƏBUBƏKR

Aişədən əvvəl peyğəmbərimiz dul qadın alıb. Onun aldığı ilk bakirə Aişə olub (Əbubəkrin qızı), Əbu (
подробнее

ƏBUTALİB

“Talibin atası” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

ƏBUZƏR

Ərəbcə əbu (ata), farsca zər (qızıl) sözlərindən əmələ gəlib: “qızıl atası”, yəni “qızılı çox olan”
подробнее

ƏBÜLFƏZ

Ərəbcə “əbu-l-fəzl” kimidir, “fəzilət atası (ən üstün olan), hünər sahibi” deməkdir. (Bəşir Əhmədov.
подробнее

ƏCDAD

Ərəbcə cədd sözünün cəm formasıdır. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

ƏCƏL

Ərəbcədir, “ölüm vaxtı”, “son” mənalarında işlədilir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)