İBADƏT

\[ər.\] сущ. ибадат (1. ибадат авун, дуьа кӀелун (авун), капӀ авун; 2. гзаф еке гьуьрмет авун, икрам авун, сажда авун; ibadət etmək ибадат авун, сажда авун).
İAŞƏÇİ
İBADƏTÇİ

Значение слова в других словарях