QİYAFƏT

is. [ ər. ] Paltar, geyim, üst-baş.
Böyükxanım da Münəvvərin əlbisə və qiyafətini mülahizə edib dərin-dərin düşünürdü. M.S.Ordubadi.

// Bir adamın zahiri görünüşü, surəti; görkəm.
[Bəhram:] Əvvəl sən belə deyildin, mən səndən qaçırdım, amma indi başqa bir qiyafət almışsan. C.Cabbarlı.

Синонимы

  • QİYAFƏT qiyafət bax 1. paltar; 2. görünüş
  • QİYAFƏT paltar — geyim — üst-baş

Этимология

  • QİYAFƏT Ərəbcə “zahiri görkəm” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)
QİYAFƏ
QİYAQ

Значение слова в других словарях