CƏFAKEŞ

sif. [ ər. cəfa və fars. keş] Cəfa çəkən, hər cür dərdə, əzaba dözən, möhnətə qatlaşan.
Nə işdir, ey fələk, dildarı dildarından ayırmaq; Cəfakeş aşiqi yari-vəfadarından ayırmaq? Füzuli.
Doğrudan… ana qədər dözümlü cəfakeş məxluq yoxdur. Ə.Vəliyev.
Beyrək və yoldaşları cəfakeş kürəkçilərlə həsrətli doğma qardaşlar kimi bir-birlərinə sarmaşdılar. M.Rzaquluzadə.

Синонимы

  • CƏFAKEŞ şəhid
  • CƏFAKEŞ əzablı — əziyyətli — iztirablı
CƏFAKARLIQ
CƏFALANMA

Значение слова в других словарях