QİYABİ

sif. [ ər. ]
1. İşə münasibəti olan şəxsin özü olmadığı və iştirak etmədiyi halda baş verən, görülən. Qiyabi mühakimə. Qiyabi hökm. Qiyabi tanışlıq. İşə qiyabi (z.) baxmaq.
2. Mühazirələri müntəzəm dinləmədən, müəllimlə bilavasitə canlı əlaqədə olmadan, məktublaşma vasitəsilə təhsil alma üsulu ilə əlaqədar olan. Qiyabi təhsil. Qiyabi pedaqoji institut.

Антонимы

  • QİYABİ QİYABİ – ƏYANİ “Satım, satmayım...” deyən miyanə satqınları; Qiyabi satqınları, əyani satqınları (X.Rza)

Этимология

  • QİYABİ Ərəbcə qaib sözü ilə qohumdur. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)
QİTƏLƏRARASI
QİYABİÇİ

Значение слова в других словарях