CƏFA

is. [ ər. ] Əzab, əziyyət, üzüntü, incitmə.
Xəzanə meyl elədi, almadı vəfa nəzərə; Yetişdi bülbülə çox-çox qəmü cəfası gülün. X.Natəvan.
[Vaqif:] Görmüşəm şahların vəfasını mən; Xanların zülmünü, cəfasını mən. S.Vurğun.

□ Cəfa çəkmək – iztirab çəkmək, əziyyət çəkmək.
Qıymazdı intiqamə məni zardən rəqib; Çəkmiş olaydı mən təki yarın cəfasını. S.Ə.Şirvani.

Cəfa vermək – mənəvi əzab vermək, əziyyət vermək, zülm etmək.
Cəfasını çəkmək – əziyyətini çəkmək, möhnətini çəkmək, dərdbəlasını çəkmək. Cəfasın çəkən səfasın görər. ( Ata. sözü ).
Buna baxmayaraq, Mehriban ərinin hər cəfasını çəkən, onun rahat yaşaması üçün hər bir fədakarlığa hazır olan bir qadın idi. S.Hüseyn.

Синонимы

  • CƏFA cəfa bax əzab; zəhmət 2
  • CƏFA əzab — əziyyət — iztirab — işkəncə — məşəqqət

Антонимы

  • CƏFA CƏFA – SƏFA Mən yazıq çəkdim cəfanı; Müxənnət sürdü səfanı (Aşıq Ələsgər)
CƏDVƏLÇİ
CƏFAÇI

Значение слова в других словарях