İFLİC

is. [ ər. ]
1. Orqanizmin hər hansı bir hissəsini və ya üzvünü normal fəaliyyətdən qoyan xəstəlik. İflic olmaq. İflic vurmaq. İflic tutmaq. Beyin iflici.
// Bu xəstəliyə tutulmuş (adam). Neçə illərdir iflicdir.
2. məc. Fəaliyyətsizlik, durğunluq, hərəkətsizlik.
[Məhərrəm əmi:] İnan ki, o mələk sandığınız zəhərli ilanlar bir gün sizi iflic, yaramaz və eybəcər qoyacaq. A.Şaiq.

Синонимы

  • İFLİC İFLİC (tib.), FALİC (köhn.) Evlənmək dursun kənarda, bu azardan [Mahmud] divanə olub çöllərə düşə bilər, falic olar
İFLAS
İFLİM-İFLİM

Значение слова в других словарях