İFRİTƏ

is.sif. [ ər. ] dan. Çox çirkin, bədheybət, bədləkər, kifir (qadın haqqında). İfritənin biridir.
// Araqarışdıran, pislik edən, fitnəkar qadın haqqında.
Elə qarı qapını örtcək dəyişilib oldu bir küpəgirən ifritə, cadu. (Nağıl).
O ifritə qadının alçaq fitnəsini hamımız başa düşdük. M.Hüseyn.
[Yusif:][Səməd] mən istəyirəm bu ifritə [Qaradonlu] sənin qanını qaraltsın. İ.Hüseynov.

// Söyüş mənasında.
[Padşah:] Yalan danışma, ifritə! Sən bilmirsən, mən bilirəm. Ə.Haqverdiyev.

Синонимы

  • İFRİTƏ çirkin — bədheybət — kifir

Антонимы

  • İFRİTƏ İFRİTƏ – GÖZƏL O ifritə qadının alçaq fitnəsini hamımız başa düşdük (M.Hüseyn); Babaxanın oraya yolu düşür, belə gözəl bir qızın yayın istisində tarla
İFRİT
İFRİTƏLİK

Значение слова в других словарях