QƏBİLƏ

is. [ ər. ] İbtidai cəmiyyətdə: bir soydan törəmiş və bir rəisin idarəsi altında birlikdə yaşayan köçəri tayfa, nəsil; əşirət, oymaq. Qəbilə birlikləri. Qəbilə quruluşu.
[Skiflər] cəsarətli, vəhşi xasiyyətli və köçəri olan müxtəlif qəbilələrdən ibarət idilər. A.Bakıxanov.
[Müdir səyahətçiləri üçüncü otağa gətirdi:] Məlumunuz olmalıdır ki, bunların əksəriyyəti cərimə, vergi və hərb təminatı müqabilində alınan qızlardır; çünki qəbilələr bir-birini məğlub etdiyi zaman ələ keçirdikləri qızları və oğlanları satırlar. M.S.Ordubadi.

// məc. Tayfa, xalq, millət mənasında.
Qəbiləmiz burda qurub ocağı; İndi olmuş qurd-quşların yatağı… Şəhriyar.

Синонимы

  • QƏBİLƏ 1. QƏBİLƏ İki başçı olmayanda mehriban; Qəbilələr qılınc, qalxan alardı (M.Rahim); ƏŞİRƏT (köhn.) Müxtəlif əşirətlərdən təşəkkül etmiş ve sərbəst həya

Этимология

  • QƏBİLƏ Ərəb dilinə məxsus sözdür. Qohumluq əlaməti ilə insanların birgə ya­şaması, yəni “toplum” deməkdir. Tayfadan kiçikdir (tayfa –qəbilələrin birləş­mə­si
QƏBİL
QƏBİR

Значение слова в других словарях