İXTİYAR¹

\[ər.\] сущ. ихтияр (1. гахъ, гьукьукь; серенжем; // ixtiyar almaq ихтияр къачун, ижаза къачун, рухсат къачун; ixtiyar vermək ихтияр гун, ижаза гун, рухсат гун; ixtiyarı əlində olmaq гъиле ихтияр хьун, са затӀ ийиз гьукьукь агакьун (аваз хьун); öz ixtiyarı ilə вичин ихтиярдалди, вичин хушуналди, вичин меслятдалди; nə ixtiyarın (ixtiyarım) var ваз (заз) вуч ихтияр ава, ваз (заз) ихтияр авач; 2. тӀакь, къуват, гуж, тӀакьат; ixtiyarı (əlindən) getmək (üzülmək) ихтияр вичив (жував) гумукь тавун, тӀакьатдай аватун, гужсуз хьун).
İXTİSASSIZLIQ
İXTİYAR²

Значение слова в других словарях