NƏCABƏT

is. [ ər. ] Nəciblik, əsillilik, təmiz bir nəslə mənsubiyyət, soyluluq.
[Naçalnik:] Oğlan, sözünü de, nəcabətini isbat eləmək qoy sonraya qalsın? M.F.Axundzadə.
Qoy nə əslin, nəcabətin olsun; Nə nəcibanə halətin olsun. M.Ə.Sabir.
[Nəcəf bəy:] Mənim əslim və nəcabətim heç vədə qəbul eləməz ki, mənim evimə it-qurd qızı gəlsin. Ə.Haqverdiyev.

Синонимы

  • NƏCABƏT NƏCABƏT [Şamxal:] Amma buna baxmayaraq, mən belə hesab edirəm ki, bizim millətin əsas cəhəti nəcabətdir (Anar); ALİCƏNABLIQ Alicənablıq əsri deyil, bi
  • NƏCABƏT əsillik — alicənablıq
NƏBZ
NƏCABƏTLİ

Значение слова в других словарях