VAHİMƏ

сущ.
1. жуть (тревожное чувство страха); боязнь, страх, ужас. Üzlərindən vahimə yağırdı их лица выражали страх; vahimə basmaq (götürmək, bürümək) бояться, страшиться, почувствовать ужас, перепугаться до смерти. Onu bərk vahimə götürdü он почувствовал сильный страх; vahimə salmaq устрашать, устрашить, наводить, навести страх на кого ; vahiməyə salınma устрашение; vahiməyə düşmək перепугаться, устрашиться
VAHİDLİK
VAHİMƏLƏNDİRİLMƏ

Digər lüğətlərdə