ÜNS

is. [ ər. ]
1. klas. İnsan, bəşər, adam.
2. bax ünsiyyət.
□ Üns bağlamaq (salmaq, tutmaq) – bax ünsiyyət bağlamaq (salmaq, tutmaq) (“ünsiyyət”də).
Çün ol bəşəriyyəti unutdu; Ahu onunla üns tutdu. Füzuli.
Oğlan Nəriman əmi ilə Qərənfil bacıya doğma ata-anası kimi üns salmışdır. İ.Əfəndiyev.

ÜNLƏMƏK
ÜNSİYYƏT

Значение слова в других словарях