FƏNA

\[ف ؤُء \] fəna, yox olma, ərimə, itmə. sufi məqamlarından biridir. Hərfi mənada yox olma, heçliyə qovuşma deməkdir. Sufi-nin Tanrıya doğru yüksəldiyi məqamda şüurunu itirərək, mənli-yindən keçməsi və Tanrıda əriyib getməsidir. Maddi varlıktan sıyrılıp Hakk'a ulaşma. Fəna halı bir sufinin Allaha yaxınlaşma-sında ən üstün dərəcələrdən biri hesab olunur. Fəna kəlməsi adə-tən, bəqa kəlməsi ilə bir işlədilir. Misal üçün fəna fi-llah bəqa bi- llah \[تآلله تمآء آلله فٍ ف اُء \]. Fəna mülkü \[Fəna şəhəri\]: müvəqqəti dünya, öz varlığından keçmə.
FƏLSƏFƏ
FƏR

Значение слова в других словарях