HEYBƏT ƏRƏB

Zəhm, vahimə. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Gürzüm işləyəndə dağları qırar,

Qorxusundan tapmaz düşmanlar qərar.

Paşanın, xotkarın bağrını yarar

Ac aslan yerişim, heybətim mənim.

                                      (“Koroğlunun qocalığı”)

HEYBƏÇƏ
HEYBƏTLƏ