ŞUM₁

sif. [ ər. ] klas. Uğursuz, məşum, nəhs, bədbəxtlik gətirən.
[Zəhra Sənana:] Məndə, bilməm, nədir bu talei-şum! Sana halım deyilmidir məlum? H.Cavid.
[Mirzə Əliəkbər:] [Bu ruznamə] düşmənlərimizin şum niyyətini daha tez ifşa edə bilər. P.Makulu.

Синонимы

  • ŞUM I şum bax pərşum II şum bax uğursuz 1
  • ŞUM əkin — sürmə

Этимология

  • ŞUM Farscadır, “əkilmiş yer” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)
ŞULUM
ŞUM₂

Значение слова в других словарях