İFRİT

\[ər.\] сущ. ифрит (1. иблис, шейтӀан, жин; 2. къансар, амансуз кас; ifrit kəsilmək гзаф хъел атун, амансуз хьун).
İFRAZETDİRİCİ
İFRİTƏ

Digər lüğətlərdə