SƏADƏT

is. [ ər. ]
1. Həyatda ən yüksək məmnunluq hissi; bir şəxsin hər hansı bir şeydən duyduğu dərin məmnunluq və sevinc hissi; xoşbəxtlik.
[Murad] özünün səadət və istirahətini yalnız Nigarla bərabər yaşamaqda görürdü. S.Hüseyn.
Şair anam Azərbaycan, sən vüqarımsan; Nəğməmsən, şerimsən, şeriyyətimsən; Sən mənim dünənki yaralarımsan; Sən mənim bugünkü səadətimsən! Ə.Kürçaylı.
Mən də, bu gözəl yaz gecəsi də həyəcan və səadət içindəydik. İ.Əfəndiyev.

2. məc. Obrazlı təşbehlərdə, məs.: səadət yolu, səadət qapıları, səadət məşəli, səadət nuru və s.
[Zəhra:] Ədalət dünyada əlvan gül açsın; Səadət günəşi nurunu saçsın. M.Rahim.
Səadət qapıları [Zərqələmin] üzünə açılırdı. Ə.Sadıq.

Синонимы

  • SƏADƏT səadət bax xoşbəxtlik
  • SƏADƏT bəxt — tale — xoşbəxtlik

Антонимы

  • SƏADƏT SƏADƏT – BƏDBƏXTLİK Səadətlə bədbəxtlik arasında bir addımdan artıq məsafə yoxdur (M.Talıbov)
SEZMƏK
SƏADƏTLİ

Значение слова в других словарях