KARTOF

is. [ alm. ]
1. Yumrusu torpağın altında yetişən, nişasta ilə zəngin bitki.
2. Həmin bitkinin qida kimi işlədilən yumrusu.
– Evin xanımı tez o tərəfə keçib balaca boşqaba bir-iki parça qızardılmış kartof qoydu. M.Hüseyn.
Arvad soyduğu kartofu bir yana qoyub, təəccüblə Qəribova yaxınlaşdı. S.Rəhman.

□ Kartof unu – kartofdan hazırlanan nişasta.

Этимология

  • KARTOF İtalyan mənşəlidir, trüfel kimi olub, ruslarda kartofel şəklinə düşüb. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)
KÁRTOÇKA
KARTOFÇIXARAN

Значение слова в других словарях