KƏM

KƏM I is. [ fars. ] Yox; əskik, nöqsan. Eh, oğul, dünyada mən taleyi kəm; Qırx il at belində mürgüləmişəm (S.Vurğun).

KƏM II sif. [ fars. ] Az; dar. Aşıq deyər Əlidən; Sözün başlar bəlidən; Ağlı kəm canana bax; Küsübdü mən dəlidən (Bayatı).

KƏM III zərf [ fars. ] Pis, yaman, əyri. Sən bizə kəm baxma, ya pərvərdigar; Oğulla sevinsin bütün analar! (S.Vurğun).

KƏM IV is. Yüyənin atın ağzına keçirilən dəmir hissəsi; cövzə. Atın kəmini tutmayan yolda piyada qalar (Ata. sözü).

KƏFGİR
KƏRƏ

Digər lüğətlərdə