ÇAĞ₁

is. Vaxt, zaman.
Bu çağacan harada qalmısan? Nə çağacan səni gözləyək? – Günbatan çağı Kürün üstünü bürüyən duman ətəyini sallayaraq, asta-asta ətrafa yayıldı. İ.Şıxlı.

◊ Oğlan çağı (çağında) – bir şeyin ən qızğın, ən gərgin dövrü(ndə).
Qışın oğlan çağında … Nəriman … hissələrinə yola düşdü. Mir Cəlal.
…Bu günlər dördüncü iqlim ölkəsi Azərbaycanda yayın oğlan çağı idi. Ə.Məmmədxanlı.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • ÇAĞ I ÇAĞ Kölgədə keçmişdir uşaqlıq çağım (S.Rüstəm); DÖVRAN Xoşbəxt bir dövranın övladıyıq biz (Ə.Cəmil); SAAT [Cavadın] dərələrdən quzuqulağı yığıb yedi
  • ÇAĞ mövsüm — fəsil
  • ÇAĞ hal — əhval — kef
  • ÇAĞ vaxt — zaman

Omonimlər

  • ÇAĞ ÇAĞ I is. Vaxt, müddət. Vurun, vurun alçağı; Keçmiş verginin çağı (M.Müşfiq). ÇAĞ II sif. Kefi yaxşı olan, əhvali-ruhiyyəsi saz olan

Antonimlər (əks mənalı sözlər)

  • ÇAĞ ÇAĞ – XƏSTƏ O zaman isə Rüstəmin çağ vaxtı idi (M.İbrahimov); Anam xəstədir, müsyö, vəziyyəti çox ağırdır (S
ÇAĞ
ÇAĞA

Digər lüğətlərdə