ŞƏFAƏT

is. [ ər. ] klas. Bir günahkarın bağışlanması və ya bir möhtacın ehtiyacının yerinə yetirilməsi üçün başqası tərəfindən edilən vasitəçilik, iltimas.
// Rəhm, mərhəmət, şəfqət.
Ey əhli-şimal, bu azarın dərmanı kövkəbi-hürriyyətin şəfaətidir. S.S.Axundov.

ŞƏFABƏXŞ
ŞƏFAƏTÇİ

Digər lüğətlərdə