KƏFƏ

is. [ ər. ] Ovuc, əlin içi, aya.
Bir az kənarda bir övrət çömbəlib və çənəsini hər iki əlinin kəfəsinə qoyub qaşqabaqla Əhmədin ağlamasına tamaşa edirdi. C.Məmmədquluzadə.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • KƏFƏ kəfə bax ovuc 1
KƏF₁
KƏFƏN

Digər lüğətlərdə