Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti.

  • KEKİŞMƏX’

    (Şərur) yarışmaq, ötüşmək (qaçışda)

    Tam oxu »
  • KEKLİTARAX

    (Zaqatala) şanapipik. – Səhər tezdən keklitarax bizin məhlədə namaz qılırdı

    Tam oxu »
  • KER

    (Yardımlı) dağın döşü. – Uşəğ kerdən yıxılıb

    Tam oxu »
  • KESEYƏN

    (Şəki) siçan. – Bö:rdən görür ki, quyu:n ağzınnan keseyən baxiy

    Tam oxu »
  • KESİX’

    (Qax, Şəki) 1. qohum (Şəki). – Özü də bizim kesix’di 2. övlad (daha çox qıza aiddir) (Qax). – Menin də bi kesix’ olsaydi dərtmi olardı?

    Tam oxu »
  • KEŞ

    I (Quba) dərə. – Yağuşda keşdən su axub gələdü II (Füzuli, Meğri, Zəngilan) nəm. – Yeri keş əkəndə yaxşı bığda olur (Zəngilan); – Nə çox quru olmasın,

    Tam oxu »
  • KEŞAN

    (Füzuli) oturacağı yastı mis qab, qablama. – Keşana sağırıx südü Keş döyməx’ (Mingəçevir) – bitkilərin dibini yumşaltmaq

    Tam oxu »
  • KEŞƏLMƏX’

    (Ordubad) yumşalmaq. – Çörəyi isladırıx, so:ra u keşəlir

    Tam oxu »
  • KEŞƏVƏND

    (Quba) məhəccər

    Tam oxu »
  • KEŞGAL

    I (Qax, Ucar) bax keşqal. – Qalxozçular keşgal qazır (Ucar); – Bayaxdan çəltiy əkəllərdi, suaran su arxlarına keşgal di:llərdi (Qax) II (Zaqatala) bir

    Tam oxu »
  • KEŞGƏ

    (Bakı, Cəbrayıl, Salyan, Cəlilabad, Mingəçevir) kaş, kaş ki. – Asdan əmi keşgə ölmeydi (Cəlilabad); – Keşgə onu aleydım (Cəbrayıl)

    Tam oxu »
  • KEŞGƏL

    (Bərdə, Göyçay, Şəki, Ucar) bax keşqal. – Keşgəldən hayatıma suə:lir (Bərdə); – Qajdən ayriliy keşgəllərə su (Şəki); – Keşgəli aşdım, bağ sulandı (Uca

    Tam oxu »
  • KEŞGİL

    (Borçalı) bax keşqal

    Tam oxu »
  • KEŞİX’

    (Borçalı, Kəlbəcər) muzd olaraq çobana verilən (keçmişdə) hər 25 qoyundan biri. – Keşiyi çovan kəsiv yiyə də bilər, sata da bilər

    Tam oxu »
  • KEŞİR

    (Təbriz) yerkökü. – Kələmi yığannan so:ra yerində keşir əkirdux

    Tam oxu »
  • KEŞKƏL

    I (Ağdaş, Göyçay, Mingəçevir) bax keşqal. – Həyətimizdən keşkəl gedir (Ağdaş) II (Füzuli) yaylağa gedənin evinə, əkininə baxan, nəzarət edən

    Tam oxu »
  • KEŞQAL

    (Bərdə, Göyçay, Mingəçevir, Ucar) kiçik arx. – Keşqaldan gələn su yannara dağılır (Mingəçevir); – Bı keşqalı təzədən qazajam (Ucar)

    Tam oxu »
  • KEŞQAN

    (Göyçay) gicitkən

    Tam oxu »
  • KEŞNİ

    (Füzuli) naxış. – Nə qədər çətin keşni desən toxuyur

    Tam oxu »
  • KETBAX

    (Dərbənd) bel <alət adı>. – Biz bəl də diyədüg, ketbax da diyədüg

    Tam oxu »
  • KEVƏ

    (Meğri) bir ili tamam olmamış ayı balası. – Şükür dayim çuban ulanda iki kevə tutmuşdu

    Tam oxu »
  • KEY

    key olmax: (Ağdaş, Mingəçevir) dağ olmaq. – Yağ key olub (Ağdaş)

    Tam oxu »
  • KEYDAR

    keydar olmax: (Çənbərək) əldən düşmək, yorulmaq. – Gejə savağatan keydar oldum səni yözdəməhdən, oğul!

    Tam oxu »
  • KEYVANİ

    (Dərbənd) aşpaz. – Aşi pişirən yağ ular, keyvani yüzi ağ ular; – Keyvani keyvanidən yəxşi ulanda süttü aşa suğan duğrar

    Tam oxu »
  • KEYVƏ

    (Biləsuvar) qarı, qoca arvad

    Tam oxu »
  • KEYVƏND

    I (Basarkeçər, Yardımlı, Qazax) içi ot və ya samanla doldurulub çul əvəzinə işlədilən palaz. – Örkəni bərh çək keyvənd tərpənməsin (Basarkeçər); – Key

    Tam oxu »
  • KEYVƏNİ

    (Cəlilabad, Masallı) qarı, qoca arvad. – Keyvəni, bizə qonağ olursan? (Masallı)

    Tam oxu »
  • KEYVİR

    (Çənbərək, Qazax) soyuq; sərin. – Daş bulağın suyu keyvirdi (Çənbərək)

    Tam oxu »
  • KƏBƏ

    (Bakı) bax ka:bə. – Bu il biz çoxli kəbə əkmişig

    Tam oxu »
  • KƏBƏİR

    (Qax) sifəti və bədən quruluşu eybəcər olan (adam)

    Tam oxu »
  • KƏCCƏ

    (Ordubad) alaqkeş. – Alağı kəccəynən ele:llər

    Tam oxu »
  • KƏCİ

    (Meğri) bax keji. – Lap yəxşi kəci pampan baramadan uley

    Tam oxu »
  • KƏÇTÜK

    (Qax) keçi qılı

    Tam oxu »
  • KƏDƏK

    (Zərdab) bir yaşa qədər olan camış balası

    Tam oxu »
  • KƏDİ

    I (Ağdaş, Yevlax, Zərdab) bax kadu. – Bu il həyətimizdə çoxlu kədi əkmişəm (Ağdaş); – Səfalı kişi kədi satır (Zərdab) II (Qazax, Tovuz) hananın hissəs

    Tam oxu »
  • KƏDİ-KƏDİ

    kədi-kədi danışmax: (Qazax, Zərdab) yekə-yekə, yaşına uyğun olmayan şəkildə danışmaq. – Səfərin kiçiy oğlu kədi-kədi danışırdı, əl-əyağım yerdən üzüld

    Tam oxu »
  • KƏDİQAZIYAN

    (Ucar) qabaq qabığını təmizləmək üçün ucu əyri xüsusi dəmir alət. – Kədiqazıyannan kədini qazıyırıx, so:ra qazanda pişirip yeirik

    Tam oxu »
  • KƏDO

    (Goranboy, Şərur, Naxçıvan) bax kadu. – Builki kədolar çox şirindi (Goranboy)

    Tam oxu »
  • KƏDOV

    (Şərur) bax kadu

    Tam oxu »
  • KƏF

    kəf keşməx’: (Gədəbəy) qüvvədən düşmək, zəifləmək. – Afat bu yaxınnardan bəri kəf keçif

    Tam oxu »
  • KƏFƏ

    I (Culfa, Ordubad, Şərur, Təbriz, Zəngilan) əlin içi. – Əlimin kəfəsi yanıf (Zəngilan); – Biz əlin içinə kəfə deyərıx (Ordubad) II (Şəki) örkən

    Tam oxu »
  • KƏFƏLLƏŞMƏK

    (Salyan, Zərdab) tərkləşmək, ikilikdə bir ata minmək. – Əhmədnən Məmməd kəfəlləşdilər (Zərdab)

    Tam oxu »
  • KƏFƏR

    (Naxçıvan, Şərur) su süzmək üçün daş. – Kəfər odu ki, suyu süzən daşdı

    Tam oxu »
  • KƏFƏZƏL

    (Cənubi Azərbaycan) işə yaramayan, gərəksiz şey. – Məmmədhüseyn, bu kəfəzəlləri yığıb at çölə Kəf gəlmək (Bakı, Kürdəmir, Saatlı, Salyan) – hiylə, kə

    Tam oxu »
  • KƏFGİR

    (Böyük Qarakilsə) tərs. – Əli yaman kəfgir adamdı

    Tam oxu »
  • KƏFRƏM

    (Ağdam, Başkeçid, Borçalı, Cəbrayıl, Gəncə, Kürdəmir, Mingəçevir, Şərur, Şuşa, Yevlax) yorğan və ya döşəyin mitili

    Tam oxu »
  • KƏFRƏN

    (Şəki) bax kəfrəm. – Döşşeyə təzə kəfrən almışam

    Tam oxu »
  • KƏHƏ

    (Ordubad) bax kəfə

    Tam oxu »
  • KƏHGİR

    (Gədəbəy) bax kəfgir. – Kəhgir ata mimməx’dənsə piyade:tməx’ məslahatdı

    Tam oxu »
  • KƏHLƏ

    (Gəncə) yabanı bitki adı. – Bizim pambıxda çoxlu kəhlə bitif

    Tam oxu »