SEYVAN

Eyvan.

Fələk, şad könlümdən alma həvəsi,

Ayırma yarımdan, tutaram yası.

Necə oldu bu seyvanın yiyəsi?

Dərd-qəmi var, tamam ağlar qalıbdı.

                                     (“Səyyad və Sədət”)

                                *

Mən gələndə seyvanda durmuşdu,

Ağ üzündə halqa birçək burmuşdu,

Firəngi qayçıynan telin vurmuşdu,

Oğul, sən adın de, mən nişan verim.

                                                     (“İrvahım”)

SEYRƏQİB
SƏDƏMƏ ƏRƏB

Digər lüğətlərdə