BİCA

sif.zərf [ fars. ]
1. Yersiz, münasibətsiz, mənasız. Bica söz. Bica danışıq.
[Müəllim:] Amma uşaq tayfasına o cür sözləri deməyiniz, bir az bicadır. C.Məmmədquluzadə.
Anladım mətləbini, etmə məzəmmət bica. A.Səhhət.

2. Bihudə, əbəs, boş-boşuna, nahaq (çox vaxt “bica yerə” şəklində işlənir). Bica əlləşmə.
– Düşmə bica yerə sən bu təməixamə, könül. S.Ə.Şirvani.
Bica yerə hər ləhzdə min şurü şərin var; Çox pis nəzərin var. M.Ə.Sabir.
[Movlamverdi:] Ay bacılar, ay qardaşlar, axır sizin ağlamağınız bicadır. C.Məmmədquluzadə.
[Sara:] Atam üçün qüssə edəcəyimdən qorxursansa, o da bicadır. C.Cabbarlı.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • BİCA bica bax 1. mənasız 1; 2. əbəs
  • BİCA yersiz — mənasız
  • BİCA bihudə — əbəs — nahaq

Antonimlər (əks mənalı sözlər)

  • BİCA BİCA – MƏNALI İmanın olsun, ay kişi! Niyə bica söz danışırsan? (M.İbrahimov); Rüstəm kişi onların üz-gözündə mənalı bir ifadə gördü (M
BİC-QIC
BİCA-BİCA

Digər lüğətlərdə