XEYMƏ

is. [ ər. ] Çadır. Ey baba bəy, bu humayun əsgərin; Seşənbədə sərmənzili Car oldu.
Məşriq tərəfində tazə qələnin; Qurulub xeymələr bərqərar oldu. Q.Zakir.
Ki, nagəh xeymə dalından bir övrət; Dedi ey hatəm, ey şahi-səxavət! Uşaqlarım qalıbdır bu gecə ac; Olub bir löqməyə məğmunu möhtac. S.Ə.Şirvani.
Bəzən də yaşamaq həvəsilə tək; Bir insan ətrafa qılınc çəkərək; Bütün bir ordunu heyrətə salmış; Xeymələr dağıdıb, çadırlar almış. S.Vurğun.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • XEYMƏ xeymə bax alaçıq
XEYLİCƏ
XEYMƏGAH

Digər lüğətlərdə