(Kürdəmir) hay-küy. – Simaya dedim, bir həşivər saldı ki, gəl ki görəsən
(Meğri) aşıb-daşmaq. – Əvəz həşlənif, elə bil dəli at kimin göyünən gedir
(Xaçmaz, Oğuz) xuruş, plovun qarası. – Plovun həşoşun yaxşı düzəldin (Oğuz)
(Göyçay) hindtoyuğu
I (Salyan) pis. – Axırıncı reys alma:n həşüşün satmağa aparırdım II (Bakı) şələ-külə. – Həşhüşüvi də yığ, rədd ol bırdan
I (Dərbənd) hovuz. – Gomişləri hətdən suluyədəm II (Qax) altı yamaqlı corab
(Gədəbəy) anlaşıqsız və iti danışan. – Hət-hütün biridi, bir isvatnan danışa bilermi kin, tüşə biləsən başa
(Ordubad) toyda yığılan pul
(Qax) ev ayaqqabısı
(Salyan) başdansovdu. – Dərsi hətələpito örgənmisən
(Gədəbəy, Şamaxı) əliaçıq. – Həsən hətəm adamdı (Şamaxı)
(Şamaxı) əliaçıqlıq ◊ Hətəmlig etmək – əliaçıqlıq etmək. – Nə hətəmlig elirsən?
(Cəbrayıl) tələsik, başdansovdu
I (Ağcabədi, Basarkeçər, Bərdə, Dərbənd, Əli Bayramlı, Xanlar, Laçın, Şamaxı, Şahbuz, Şəmkir, Tərtər, Tovuz, Zəngilan, Zərdab) hananın iplərini vurub
(Bakı) dərman bitkisi adı
(Kürdəmir, Saatlı, Salyan) iridişli <adam>. – Həvədiş adamın gülüşünnən olmaz (Kürdəmir)
I (Tovuz) mal yatan yer II (Gəncə) oyun zamanı uşaqların toplaşdıqları yer. – Uşaxlar, həvənimiz damın dalı olsun! III (Daşkəsən) çilingağac oyunu zam
(Borçalı) tütün yığımı
(Ağdam, Cəbrayıl, Goranboy, Oğuz) bax həbgə. – Vəli həvgəni eşşəyin üsdünə aşırdı (Cəbrayıl)
(Qax) xuruş
(Şahbuz) hayıf ◊ Həvigi gəlməx’ – hayıfı gəlmək. – Həvigim gəldi, atmadım
(Şahbuz, Şərur) bax həvig. – Həvix’ sənnən (Şahbuz)
(Goranboy) sırtıq. – O çox həvil adamdı
(Meğri, Salyan) bir-birinə öyrəşən və eyni şəraitdə böyüyən <itlər>. – Həvir itdər olur ki, canavara güllə kimi təpilillər (Meğri) ◊ Həv
(Qarakilsə, Zəngilan) dostlaşmaq, yaxınlaşmaq, birləşmək, <heyvanlara aiddir>. – İki-üş zırpı itdi, həvirrəşib düşmüşdü üsdümə (Zəngilan
(Cəbrayıl, Qax) nəm, yaş. – Odun həvişdi, yanmır (Cəbrayıl)
(İmişli) bax hablə
(Ordubad) cır, yabanı <meyvə>. – Həvrə alça Bələvəndə çox olur; – Bizim tərəflərdə həvrə tut da olur
(Cəlilabad) sarımsağa oxşar bitki
(Naxçıvan) əgər. – Həyə gəlsə, mən də cedərəm
(Meğri) bəlğəm
(Şəki) indi. – Oturun, Vədut da həyin gələr
(Naxçıvan) elə, o cür. – Həylənçix’ iş olar?
(Qax) qanmaz
(Ordubad) dağsoğanı. – Dağdan yeməyçin çoxluca həzaz yığdım
(Salyan) yersiz danışmaq. – Mənə düzün de, həzə-küzə açma
(Bakı, Səlyan) şikayətlənmək, dad eləmək. – Qonım-qonşular Xavərdən həzər vırır (Salyan)
(Şamaxı) bax hazarpeşə
həzi gəlmeg: (Dərbənd) xoşu gəlmək. – Bu uşağdan həzim gələdi
(Lənkəran) ağacın nazik, cavan budağı, zoğ
(Salyan) gözdən axan çirk. – Sa:- lla, gözü:n hılığın axıdıb tökmə üssümüzə
(Ağbaba) xəstə. – Hılıxlı İskəndər rayonda işdiyir
(Əli Bayramlı) 1. boğaz 2. hülqum. – Ət yaxşı bişməmişdi, ona görə hılmığımnan çox çətinnix’nən aşırdı
(Lənkəran) bax hındamiro
(Astara, Lənkəran, Masallı) bax hindil. – Ürəgim hindil issiyir (Lənkəran)
(Şəki) bax hənqa
(Ağdaş) astadan kişnəmək. – At elə kin, yemək görür, başdıyır hınrımağa
hıntıl eləməx’: (Meğri) bəxtəvər etmək. – Bacı: hıntıl eləmisən, qalıf qərdəşiη; – Əy bala, uxıyıb-uxıyıb bizi hıntıl eleyacaxsaη?
(Kürdəmir) çoxyeyən <adam>
I (Kürdəmir) hünər. – Tay əvvəlki hırım qalmayıb, qocalmışam II (Bolnisi, Çənbərək) axmaq III (Lerik) narın yağış