QÖNÇƏ

is. [ fars. ] Açılmamış qızılgül və ya başqa çiçək; gül və ya başqa çiçəyin tumurcuğu. Qızılgül qönçə açmışdır.
– Bülbül qonub qönçə üstə; Nə şirin dillər açılıb. Aşıq Əli.

// Sif. mənasında. Açılmamış, qönçə halında olan. Qönçə gül.
– Ətir saç aləmə, sən, ey qönçə gül! S.Vurğun.

// Obrazlı təşbehlərdə.
Qaydasıdır qönçə yatar xar ilə; Bülbül kimi zimistanə gözlərin. Aşıq Pəri.
Mürur ilə gül qönçəsi açılar; O, zor ilə açılsa, bərbad olar. M.Möcüz.
Sən sevgili vətənciyimin gül fidanısan! Sən bir gözəlcə qönçəsən, amma yabanısan! A.Səhhət.

// Al, qızılgül rəngi.
Bir anda qızın yanaqlarını bir bahar qönçəsinin rəngini andıran qızartılar bürüdü. M.İbrahimov.

// klas. Gözəlin ağzı, dodaqları, yaxud özü qönçəyə oxşadılır.
Ey qönçə ağızlı, bəni yandırdı hicrin dikəni; Gəl, gəl ki, sənsiz qönçə tək doldu içim qan, qandasan? Nəsimi.
Könlüm açılır zülfipərişanını görcək; Nitqim tutulur qönçeyi-xəndanını görcək. Füzuli.
Qamətin tək heç bir qamət biçilməz; Dodaqların tər qönçədən seçilməz. M.P.Vaqif.
Çiçəklər açarkən gülüşlərindən; Xəlq olmuş o qönçə dodağın sənin! A.Şaiq.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • QÖNÇƏ QÖNÇƏ Körpə dalğalarla göz gəzdirirsən; Qönçə tək açmamış söz gəzdirirsən (S.Rüstəm); BUTA Sevgimin bağçasında açılanda butalar; Bildirdi öz fikrini a
  • QÖNÇƏ çiçək — gül
  • QÖNÇƏ tumurcuq
QOZLUQ
QÖNÇƏCİK

Digər lüğətlərdə