KEÇƏL

sif.
1. Baş dərisinin xəstəliyi nəticəsində başının tükü tökülmüş. Keçəl adam. Keçəl uşaq.
// İs. mənasında. Başı keçəl olan adam.
Keçəl suya gedən deyil. (Məsəl).

2. is. Tüksüz başın vəziyyəti, görünüşü.
Uzunsov başının yan tərəfi parıldayan tələbə də utanıb susdu, keçəlinə gülürdülər. M.Hüseyn.

□ Keçəl olmaq – bax keçəlləşmək.
3. məc. Ot bitməyən, çılpaq, daz.
Dibində su tapdım – şərbətə bənzər; Keçəl yoxuşların, qozbel diklərin. M.Araz.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • KEÇƏL keçəl bax daz

Etimologiya

  • KEÇƏL Mənbələrdə bu sözün yerinə qılçan kəlməsi işlədilib. Görünür, qılyok kimi olub (müqayisə et: qol yox – çolaq), sonra qılçan, nəhayət, keçəl formasına
KEÇƏXANA
KEÇƏLBAŞ

Digər lüğətlərdə