QİBLƏ

is. [ ər. ]
1. Namaz qılarkən müsəlmanların üzlərini çevirdikləri tərəf (Məkkədə müqəddəs sayılan Kəbə adlı binanın səmti).
Burada axund molla Tağı durdu namaza, üzünü qibləyə çöndərdi. C.Məmmədquluzadə.

2. Cənub, cənub tərəf. Külək qiblədən əsir.
– Səhər-səhər sərin qiblə yelləri; Heç yolun düşdümü canan dağına? M.P.Vaqif.
Belə kölgəlik tikəndə, gərək elə tikilsin ki, səbətləri üzü qibləyə qoymaq [mümkün] olsun. H.Zərdabi.
Ağıçı Bədircahanın evi şəhərin qiblə tərəfində, qayanın üstündə, çox basəfa olan yerdədir. N.Vəzirov.

◊ Qibleyi-aləm köhn. – müsəlman Şərqində hökmdara müraciət forması.
[Böyükxanım:] Azərbaycan xalqı qibleyi-aləmin qurduğu üsuli-idarəni istəmir. M.S.Ordubadi.
Şah hiddətlə dedi: – Sadıq xan, sən də belə!… Bir demirsən ki, niyə Məmməd bəy qibleyi-aləmin hüzuruna gəlmir?… Çəmənzəminli.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • QİBLƏ qiblə bax cənub

Etimologiya

  • QİBLƏ Ərəbcədir, “cənub, Kəbə tərəf” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)
QIZMIŞ
QİBLƏGAH

Digər lüğətlərdə